از راه دور تو را می پرستم ای قبله امید من...!!!

از راه دور به تو عشق می ورزم تا دیگر این فاصله ها را احساس نکنی.

از راه دور درد دلهای خودم را به تو می گویم ... و تو را در آغوش محبت های خودم می فشارم.

آری!!! از همین راه دور نیز میتوان دست در دستانم بگذاری و با هم قدم بزنیم.

به خواب عاشقی می روم تا این رویا برایم زنده شود. خاطره هایمان را همیشه در ذهنم مرور می کنم.

و هیچ گاه نمی گذارم خاطره های لحظه دیدارمان از ذهنم دور شود.

این فاصله ها را با محبت وعشقم از بین می برم و کاری می کنم همیشه احساس کنی در کنار منی!!!

و این است برایم یک خواب عاشقانه ، خواب نگاه به چشمان هم ، خواب با هم بودنمان

آری و این است یک فاصله عاشقانه.

عاشق باش چون این راه مقدس است و پایان راه شیرین تر از گذشته است.

 دارم از تو می نویسم.

ای تنها بهانه برای زنده بودنم نفس کشیدنم ای

امید و آرزوی من دنیای من ای تو فصل بهارم

باور کن... باور نکن... !!!

                                           دوستت دارم.

                                           تقدیم به زیباترین گل دنیا

برادرجان نمي‌دوني چه دلتنگم
برادرجان نمي‌دوني چه غمگينم
نمي‌دوني، نمي‌دوني برادرجان
گرفتار كدوم طلسم و نفرينم
نمي‌دوني چه سخته دربدر بودن
مثل طوفان هميشه در سفر بودن
برادرجان، برادرجان نمي‌دوني
چه تلخه وارث درد پدر بودن
دلم تنگه برادرجان
برادرجان دلم تنگه

دلم تنگه از اين روزهاي بي‌اميد
از اين شبگرديهاي خسته و مأيوس
از اين تكرار بيهوده دلم تنگه
هميشه يك غم يك درد و يك كابوس
دلم تنگه برادر جان
برادر جان دلم تنگه

دلم خوش نيست غمگينم برادرجان
از اين تكرار بي‌رؤيا و بي‌لبخند
چه تنهايي غمگيني كه غير از من
همه خوشبخت و عاشق، عاشق و خرسند
به فردا دلخوشم شايد كه با فردا
طلوع خوب خوشبختي من باشه
شب رو با رنج تنهايي من سر كن
شايد فردا روز عاشق شدن باشه
دلم تنگه برادرجان
برادرجان دلم تنگه

«محصول غم»

دیگــر ز چـه آیــی تـو ای بــاد خزانی          خشکیده درختـم در ایـن بــاغ جـوانی

بـر سفـره قلبم دگـر رنگ صفـا نیست          در آن نتـوان یافـت بـه جز آه و فغـانی

جـز عمـر نـدارم کـه دهـم  پای وفایت          ای یــار وفـا کـن که تـو اینگونـه توانی

تـدبـیـر دلت کـن نــه آسـایش اغـیـار          بـاشـد کـه کنند جان تـو را طردِ جهانی

آیـیـن کجایست که دلدار کـُشد عاشق          بر این سنــن پـوچ چه کس داده معانی

سیمـا ز چـه پوشی  بر این کور نگاهت          بـر جمـلـه عیـان و بــه مــا بخـت نهانی

راهـی بـه حریمت بـه شب و روز نیابم           غیـرت ز چـه ورزی مگـر مَـردِ زنـانی؟

بـا مــن سخنـی گـو ، گشـا قفل زبانت           آخــر ز چـه رنجی؟ ز چه آخر نگرانی؟

حرفی بزن ای یار مکن قصه بـه تکرار           ایــن را همـه دانـنـد که شیـریـن بیـانی

نـور از تـو بخیـزد بـه دامـان تو پیچـد           پنهـان نکنـم مـن تـو خـورشیدِ زمـانـی

لیکــن بــه دل مــا نگــاهــی ننمایــی            شب سهـم مـن و روز همـه بــا دگرانی

مـن رخـت نبنـدم ز سرکوی تو هرگز           تــا خـود نگـویـی و از آن کـوی نــرانی

گـر از مـن عـاشـق همه دنیـا بگیـرنـد           تلخــی نکنـم بــاز ، کــه دانـم همه آنی

این قصـه نگفتـم که رحمم کنی ای یـار          محصـول غمـم بـود کـه دانـم همه دانی

شبها شب اند و قدر، شب عاشقانه هاست                   عالم فسانه، عشق فِسانه ی فِسانه هاست

حیف عمرم حیف لحظه های خوبی که برای تو گذاشتم

حیف غـصـه ای کـه خـوردم چــون ازت خــبـر نـداشتم

حیف اون کسی که دائم عاشــقـم بـود تـوی رویا

حیف که تو از راه رسیدی اونو دادمـش به دریا

حیف قلبم که یه روزی دادمش دستت امانت

حیف اعـتـمـاد اون روز حـیـف واژه خـیانت 

بـزرگ و بیـکـران چـون دل ندیدم                          حـقیـــر و نــاتـوان چــون دل ندیدم

مـرا بـر هــر ره و بـی ره کشانـدم                          دلیلـی  در  جهــان چــون دل ندیدم

ز مـن همـراز و همـدم را جدا کرد                          نگاری خوش دهان چون دل ندیدم

بــه خـلـوت در کنـار یــار و دلـدار                         غــریبــی بـی زبــان چـون دل ندیدم

کشیـدم بــار حسرت بـر سـر دوش                         فـغـانــی در زمــان چــون دل ندیدم

ز زخمـی صـد نــوا از مـن بـرآمـد                          غــم ریـشی نهـــان چــون دل ندیدم

ره دل را بــرو  گــم کــرده محـمـل                          کـه راهـی من عیـان چون دل ندیدم

«وقت آن شد»

وقت آن شد که به زنجير تو ديوانه شويم
بند را برگسليم از همه بيگانه شويم

جان سپاريم دگر ننگ چنين جان نکشيم
خانه سوزيم و چو آتش سوي ميخانه شويم

سخن راست تو از مردم ديوانه شنو
تا نميريم مپندار که مردانه شويم

             -----------------------------------------------------------------------------------

«کار من»

منم که جنگلي بي زمين بود
به جرم کشف گـُل در اوين بودم
كنار هم‌قفس تنهاترين بودم
تو ساكت بودي و من واژه چين بودم
ترانه مال مردم نت به نت پيدا ولي گم بود
تمام حسرت من بوي گندم بود

رؤيا خود بيداريه
زخم تو زخمي کاريه
کار تو بالا رفتنه
رها شدن کار منه

اين کار من بود، اين کار من بود
اين راه من بود، اين راه من بود

«تمنا»

سیاه مثل شب تار دنیای بی تو بودن

شوق رهایی از شب منو تا تو کشوندن

هزاران شب خدا را قسم به کعبه دادم

منی که بی نور عشق برگی تو دست بادم

دلم جز این تمنا هیچی ازت نمی خواد

ای بهترین آرزو خدا تو را به من داد

بی تو تموم دنیا کویر خار و خس بود

خیال با تو بودن برای من نفس بود

بیا و عاشقم باش ای بهترین آرزو

هر عشقی جز عشق تو برای من هوس بود.

«بغض عشق»

خسته ام از بغض کهنه ی عشق سنگین تحملش تو صدام

خوبه که به یادت قانعه ام می تونم بگذرم از شکوه هام

باورش سخته برام ولی من میرم و چیزی ازت نمی خوام

اما بدون هر جا برم بعد تو بغض عشق میمونه از تو برام

بغض من وا نمی شه تو صدام خدایا یه دریا گریه می خوام

نفهمید اون که باید می دونست بیشتر از جون هنوز عزیز برام

با جدایی هیچی تموم نمی شه عاشقم،عاشقی سیر نمی شه

بگو تو اگه عاشق نبودی عاشقت از تو دلگیر نمی شه

بغض عشق مونده هنوز تو صدام هنوز هم هیچی ازت نمیخوام

عاشقت بودمو از عاشقی جز غمت هیچی نمونده برام

اما من هنوز به پات مونده ام یه لحظه بی درد نیاسوده ام

از جدایی خیلی اگه گذشته اما هنوز به عشقت آلوده ام

*خدا گوید:روزه برای من است ومن پاداش آن را می دهم روزه دار دو خوشحالی دارد، وقتی افطار کند خوشحال میشود و همین که خدا را دیدار کند و او را پاداش دهد باز خوشحال می شود.

*روزه دارید ، تا تندرست شوید.

*روزه دار از آن هنگام که صبح می کند تا به شب در رود مادام که غیبت نکند در عبادت است و همین 

که غیبت کرد روزه او پاره شود.

*روزه سپر عذاب خداست.

*در زمستان روزه داشتن بهره خنک بردن است.

*سکوت صائم تسبیح گفتن است و خواب وی عبادت است و دعای وی مستجاب است

و عمل او دو برابر است.

*دعای روزه دار رد نمی شود.

*روزه داری یک نیمه صبوری است،هر چیزی زکاتی دارد و زکات تن روزه داشتن است.

*هر که روزه پیوسته دارد نه روزه داشته و نه افطار کرده.

*روزه یک نیمه صبر است.

*روزه سپر آتش است و هر که روزه گرفت آن روز سبک سری نکند. و اگر کسی با او جهالت

کرد به او ناسزا و بد نگوید، و بگوید من روزه دارم.

*روزه سپری است مادام که آن را به دروغ یا غیبت ندرد.

*چه بسیار کسان که هنگام شب برای نماز بر می خیزند و از کار خود جز بیداری ثمری نمی برند

و چه بسیار کسان که روزه می گیرند و از روزه خویش جز گرسنگی و تشنکی سودی نمی برند.

*هر که روزه داری را افطار دهد نظیر پاداش وی را دارد.